TASAVVUF Osmanlıca ne demek?

Sponsorlu Bağlantılar

Sponsorlu Bağlantılar

TASAVVUF kelimesinin Osmanlıca anlamı nedir?

TASAVVUF: Kalbi dünyanın fâni işlerinden ayırıp Allah (C.C.) sevgisi ile bağlamak. Tarikat ehli olmak. (Bak: Tarikat)(İmam-ı Gazalî, İmam-ı Rabbanî gibi muhakkıkin-i ehl-i tarikat derler ki: "Birtek Sünnet-i Seniyyeye ittiba' noktasında hâsıl olan makbuliyet, yüz âdâb ve nevâfil-i hususiyeden gelemez! Bir farz, bin sünnete müreccah olduğu gibi; bir Sünnet-i Seniyye dahi, bin âdâb-ı tasavvufa müreccahtır!" demişler. M.)

TASAVVUF ile alakalı bazı sözcükler ve Osmanlıca anlamı

  • TASAVVUFÎ: Tasavvufla alâkalı. Tasavvufa ait. Devamını Oku

  • BİD’AT: (Bid’a) So adan çıkarılan âdetler. * Fık: Dinin aslında olmadığı hâlde, din namına so adan çıkmış olan adetler. Meselâ: Giyim ve kıyafetlerde, cemiyet (toplum) hayatındaki ilişkilerde, terbiye ve ahlâk kurallarında, ibadet hayatında yani dinin hükmettiği her sahada, dine uygun olmayan şekiller, tarzlar, kurallar, âdet ve alışkanlıklardır ki, insanı sapıklığa götürür. Din âlimleri tarafından din Devamını Oku

  • SÜNNET: Kanun, yol, âdet. * Siret-i hasene. * Ist: Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’ın sözü, emri, hal ve takriri. Müslümanların ittibâında ve dinlemesinde maddî ve manevî pek çok fazilet bulunan, tatbikinde mühim sevablar, terkinde mühim zararlar bulunan İslâmî emirler. Sünnet’e Farz-ı Nebevî de denir.( $ âyetinde i’cazlı bir icaz vardır. Çünkü: Çok cümleler, bu üç cümlenin içinde Devamını Oku

  • ÂDÂB: (Edeb kelimesinin çoğuludur.) Usul, yol, yordam, davranış kaideleri, terbiye. Ahlâk ve terbiyenin gerektirdiği konuşma ve hareket tarzı. Adaba uymayanlara edepsiz denir.”Edipler edepli olmalı” yani yazarlar, edebiyatçılar dine, ahlâka ve terbiyeye uymalı. Aksi halde edebiyatçı adına lâyık olamazlar, edepsiz olurlar.(Sünnet-i Seniyyenin meratibi var. Bir kısmı vâciptir, terkedilmez. O kısım, Şeriat-ı Garrâ’da tafsilâtiyle beyan edilmiş. Onlar Devamını Oku

  • MÜRECCAHİYET: Üstünlük, müreccah oluş.(Bir tâne sıdk, bir harman yalanları yakar; bir tâne hakikat bir harman hayalâta müreccahtır. M.) Devamını Oku

  • İMAM-I RABBANÎ: (Bak: Ahmed-i Farukî)(Silsile-i Nakşi’nin kahramanı ve bir güneşi olan İmam-ı Rabbanî (R.A.) Mektubat’ında demiş ki: “Hakaik-ı imaniyeden bir mes’elenin inkişafını, binler ezvak ve mevâcid ve keramata tercih ederim.”Hem demiş ki: “Bütün tariklerin nokta-i müntehası, hakaik-ı imaniyenin vuzuh ve inkişafıdır.”Hem demiş ki: “Velâyet üç kısımdır: Biri velâyet-i suğra ki, meşhur velâyettir, biri velâyet-i vusta, Devamını Oku

  • İTTİBA’: Tabi’ olma. Arkasından gitme. İtaat etme. Tebaiyyet ve imtisal etme.(Mariz bir asrın, hasta bir unsurun, alil bir uzun reçetesi: İttiba-ı Kur’andır! M.)(Muhabbetullah, Sünnet-i Seniyyenin ittibaını istilzam edip intac ediyor. Ne mutlu o kimseye ki, Sünnet-i Seniyyeye ittibaından hissesi ziyade ola. Veyl o kimseye ki, Sünnet-i Seniyyeyi takdir etmeyip, bid’alara giriyor! L.)(Eğer Allah’a muhabbetiniz varsa, Devamını Oku

  • AN-I SEYYALE: Gelip geçici az bir an.(Vacib-ül Vücud’a intisabını bilen veya intisabı bilinen herbir mevcud, sırr-ı vahdetle, Vâcib-ül Vücud’a mensub bütün mevcudatla münasebetdar olur. Demek her bir şey, o intisab noktasında hadsiz envar-ı vücuda mazhar olabilir. Firaklar, zevaller, o noktada yoktur. Bir ân-ı seyyâle yaşamak, hadsiz envâr-ı vücuda medardır. Eğer o intisab olmazsa ve bilinmezse, Devamını Oku

  • AMAME: Sarık. Ammâme. Başa sarılan ve sünnet-i seniyye olan kisve. (Bak: İmâme) Devamını Oku

  • AHMED-İ FÂRUKÎ: (Hi. 971-1034) (İmam-ı Rabbanî) Hz. Ömer (R.A.) ahfadından olduğundan Fârukî denilmiştir. Kendisi demiştir ki: “Hakaik-i imaniyeden bir mes’elenin inkişafını, binler ezvak ve mevâcid ve kerâmata tercih ederim.” Hem demiş ki: “Bütün tarikatların nokta-i müntehası hakaik-i imâniyenin vuzuh ve inkişâfıdır.” Bu zatın büyük ve çok kerametleri görülmüş ve müceddidiyet vazifesini bihakkın ifâ etmiştir. Nakşi Devamını Oku

  • FARZ-I AYN: Herkesin yapmaya mecbur olduğu farz. Namaz kılmak, yalan söylememek, imân etmek, oruç tutmak gibi. Devamını Oku

  • DALALET: İman ve İslâmiyetten ayrılmak. Azmak. Hak ve hakikatten, İslâmiyet yolundan sapmak. Allah’a isyankâr olmak. * Şaşkınlık.(… Nevâfil kısmında, emr-i istihbabî ile yine ehl-i iman mükelleftir. Fakat, terkinde azab ve ikab yoktur. Fiilinde ve ittibaında azîm sevaplar var; ve tağyir ve tebdili, bid’a ve dalâlettir ve büyük hatadır…… Sünnete ittiba etmiyen, tenbellik eder ise, hasaret-i Devamını Oku

  • AMEL-İ UHREVÎ: Âhirete ait amel. (Ey nefis! Az bir ömürde hadsiz bir amel-i uhrevi istersen ve herbir dakika-i ömrünü bir ömür kadar faideli görmek istersen ve âdetini ibadete ve gafletini huzura kalbetmeyi seversen, Sünnet-i Seniyyeye ittiba et. Çünki: Bir muamele-i şer’iyyeye tatbik-i amel ettiğin vakit, bir nevi huzur veriyor. Bir nevi ibadet oluyor. Uhrevi çok Devamını Oku

  • LA’NET: Nefret. Tiksinti. Allah’ın rahmetinden mahrumiyyet.(Ehl-i Sünnet’in ve İlm-i Kelâm’ın azîm imamlarından meşhur “Sa’deddin-i Teftezanî”, Yezid ve Velid hakkında tel’in ve tadlile cevaz vermesine mukabil “Seyyid-i Şerif-i Cürcanî” gibi Ehl-i Sünnet Velcemaat’in allâmeleri demişler: “Gerçi Yezid ve Velid, zalim ve gaddar ve fâcirdirler; fakat sekeratta imansız gittikleri gaybidir. Ve kat’i bir derecede bilinmediği için, o Devamını Oku

  • KURBAN: Allah’ın rızasını kazanmağa sebep olan şey. * Etleri, fakirlere parasız olarak dağıtılmak niyetiyle farz, vâcib veya sünnet olarak kesilen koyun, keçi, deve, sığır.. gibi hayvan. * Bir maksad uğrunda feda olma. * Beylerin ve meliklerin yakınlarından olan kimse. Devamını Oku

Sponsorlu Bağlantılar