KULEL Osmanlıca ne demek?

Sponsorlu Bağlantılar

Sponsorlu Bağlantılar

KULEL kelimesinin Osmanlıca anlamı nedir?

KULEL: (Kulle. C.) Kuleler. * Dağ tepeleri.

KULEL ile alakalı bazı sözcükler ve Osmanlıca anlamı

  • KULEL-İ SEB’A: İstanbul’daki yedi tepe. Devamını Oku

  • BURUC: (Burc. C.) Burçlar, hisarlar, kuleler. (Bak: Büruc) Devamını Oku

  • ŞEVAZÎ: Dağların dik tepeleri. Devamını Oku

  • AHKAF: (Hıkf. C.) Eğri büğrü kum tepeleri. Devamını Oku

  • MENAİF: Dağların sivri tepeleri. Devamını Oku

  • AKVAZ: (Kavz. C.) Kum tepeleri. Devamını Oku

  • NEHABİR: (Nühbur. C.) Kum yığınları, kum tepeleri. Devamını Oku

  • ŞEMARİH: (Şimrâh. C.) Dağ tepeleri. * Hurma veya üzüm salkımları. Devamını Oku

  • KAUR: Çok derin. * Çöllerde, rüzgârların esmeleri sebebiyle yığılan kum tepeleri. Kumullar. Devamını Oku

  • KAUR: Çok derin. * Çöllerde, rüzgârların esmeleri sebebiyle yığılan kum tepeleri. Kumullar. Devamını Oku

  • A’RAF: (Arf. C.) Sırt, tepe. Özel manası Cennetle Cehennem arası bir yer.(Arf, herhangi bir yüksek yer demektir ki, bu münâsebetle atın yelesine, horozun ibiğine arf denilmiştir.)(A’raf, meşhur bir kavle göre Cennet ile Cehennem arasındaki hicabın, surun yüksek tepeleri demek olur. İbni Abbastan sıratın şerefeleri diye bir kavil de mervidir. Fakat Hasanı Basri Hazretleri demiştir ki, Devamını Oku

Sponsorlu Bağlantılar